Klikzink
Bij een zwembadoverkapping krijgen wij vaak de vraag welke ondergrond nodig is voor felsplaten: hout, staal of beton. Het antwoord op die vraag alleen is niet moeilijk, maar het is bij dit gebouw niet de kern van de zaak. De ondergrond bepaalt hoe wij de platen vastzetten. Wat er binnen die overkapping gebeurt, bepaalt of het dak over tien jaar nog droog is.
Op een houten dakconstructie zetten wij de klemmen onder de fels vast met schroeven, rechtstreeks in de gordels of het dakbeschot. Dat is de meest voorkomende situatie bij overkappingen die als aanbouw zijn opgetrokken, vaak met een lichte houten spantconstructie. Bij een stalen ondergrond, bijvoorbeeld een overkapping op een stalen portaalframe met stalen dakplaten, gebruiken wij zelfborende schroeven die door de dunne stalen plaat heen zelf hun gat tappen. Bij beton ligt het anders: daar bevestigen wij niet rechtstreeks, maar brengen wij eerst een houten of stalen regelwerk aan waarop de klikfelsplaten vervolgens worden vastgezet. Beton zelf is voor felsplaten geen bevestigingsvlak.
Die keuze tussen hout, staal en beton is voor bijna elk gebouw met een hellend dak dezelfde vraag met hetzelfde antwoord. Bij een zwembadoverkapping speelt er iets dat bij een schuur, een loods of een woonhuis niet of veel minder speelt: binnen die kap hangt de hele dag warme, vochtige, chloorhoudende lucht tegen de onderkant van het dak aan. En dat verandert wat er werkelijk toe doet.
Water verdampt continu vanaf het badoppervlak, ook als er niemand zwemt. Die damp stijgt op, komt in aanraking met de koudere onderkant van het dakvlak en slaat daar neer als condens, tenzij de opbouw daar iets tegen doet. Bij een gewone bedrijfshal of een woonhuis is de binnenluchtvochtigheid meestal beperkt en is een dampremmer een kwestie van bouwbesluit volgen. Bij een zwembadoverkapping is de luchtvochtigheid binnen structureel hoog, vaak het hele jaar door, en komt daar chloor bij. Chloordamp is agressief voor metaal, isolatie en houtverbindingen als het jarenlang de kans krijgt te condenseren in de dakopbouw.
De dampremmer aan de binnenzijde van de isolatie is daarom niet een detail dat je erbij doet, het is het onderdeel waar de rest van het dak op leunt. Ontbreekt hij, of is hij slecht aangesloten op doorvoeren en randen, dan trekt vocht de isolatie in. Bij een houten dakconstructie betekent dat op termijn rot in de gordels, precies op de plek waar de schroeven van de felsplaten in zitten. Bij een stalen constructie betekent het roestvorming aan de onderzijde van de dakplaat, iets wat u van buitenaf niet ziet totdat de plaat gaat doorbuigen. Wij hebben overkappingen gezien waarbij de felsplaten aan de buitenkant nog vlekkeloos waren terwijl de houten gordels erachter zompig aanvoelden.
Naast de dampremmer is er de ventilatie van de dakopbouw zelf. Ook als de dampremmer goed zit, blijft er altijd een kleine hoeveelheid waterdamp achter die zijn weg naar buiten moet kunnen vinden, via een geventileerde spouw tussen isolatie en dakbeplating. Bij een zwembadoverkapping is die spouw geen overbodige luxe maar de tweede verdedigingslinie. Wij zien in de praktijk overkappingen waar de dampremmer prima is aangebracht, maar waar de ventilatieruimte dichtgezet is met te dikke isolatie of verkeerd geplaatste daktrim, waardoor vocht dat er toch doorheen komt nergens heen kan. Het resultaat is dan hetzelfde als bij een ontbrekende dampremmer, alleen langzamer.
De felsplaten zelf, van verzinkt staal met een coating van 50 micrometer, hebben met die vochtige binnenlucht weinig moeite; het probleem zit aan de andere kant van de isolatie. Dat is precies waarom wij bij een zwembadoverkapping altijd vragen naar de opbouw van het dakpakket voordat we over het type ondergrond praten. De plaat kiezen is het simpele deel; de vraag is of de laag onder de isolatie het vocht van binnenuit tegenhoudt en of de laag erboven het restje vocht weg kan laten.
Bij een houten dakconstructie is de gevoeligheid voor een falende dampremmer het grootst, omdat hout vocht opneemt en vasthoudt. Een goed uitgevoerde dampremmer met zorgvuldig afgeplakte naden en aansluitingen bij daklichten of doorvoeren is hier geen formaliteit. Bij een stalen dakconstructie is roestvorming aan de onderzijde het aandachtspunt; ook verzinkt staal is niet blijvend bestand tegen langdurig condens dat niet kan wegdrogen. Bij beton, met het regelwerk erboven, zit het risico vooral in het regelwerk zelf: onbehandeld hout tussen een betonnen ondergrond en een vochtige binnenlucht is een kwetsbare schakel als de dampremmer daar niet goed op aansluit.
In alle drie de gevallen geldt dat wij als leverancier van de felsplaten niet degene zijn die de dampremmer en ventilatie ontwerpt. Dat is het werk van de dakdekker of de constructeur die de opbouw bepaalt. Wat wij wel doen is meedenken op tekening over hoe de klikfelsplaten aansluiten op die opbouw, zodat de bevestiging niet toevallig precies op een plek komt waar de dampremmer al moeilijk aan te sluiten is, bijvoorbeeld rond een nok of een daklicht boven het bad.
Bij een kleine overkapping over een buitenbad dat het grootste deel van het jaar niet verwarmd wordt en waar het water in de winter niet gestookt wordt, is de dampbelasting veel lager dan bij een overkapping over een verwarmd binnenbad dat het hele jaar op temperatuur blijft. In dat laatste geval is de dampremmer een serieus onderwerp waar u tijd in moet steken voordat er één plaat op het dak ligt. Bij het eerste geval, een onverwarmde buitenoverkapping, is de vochtbelasting vergelijkbaar met een gewone buitenberging en is de keuze van hout, staal of beton als ondergrond weer wel het belangrijkste dat er te bespreken is.
Wilt u weten wat voor uw overkapping opgaat, dan helpt het als u ons laat weten of het bad verwarmd is, of er het hele jaar gezwommen wordt en wat de huidige dakopbouw is. Op basis daarvan kunnen wij aangeven welke bevestiging bij uw ondergrond past en waar in de opbouw de aandacht naar de dampremmer en de ventilatie moet gaan.