Klikzink
Bij een aanbouw of uitbouw krijgen we vaak dezelfde vraag: moet er iets speciaals onder de felsplaten, of kan het gewoon op wat er al ligt? Het antwoord hangt af van wat de constructie is: hout, staal of beton. Alle drie kunnen, maar niet op dezelfde manier, en de ondergrond is bij een aanbouw meestal niet het lastigste deel van de klus. Dat is de plek waar het nieuwe dak tegen de bestaande gevel van het huis aan komt.
Een aanbouw met een houten dakconstructie is de situatie die we het vaakst zien. Op een dichte houten ondergrond, meestal underlayment of multiplex op de kraalliggers, worden de felsplaten met schroeven vastgezet door de klemmen onder de fels. De schroef is dan onzichtbaar zodra de volgende baan is aangebracht. Dit is een rechttoe rechtaan bevestiging waar weinig op mis kan gaan, mits het hout zelf droog genoeg is en niet doorbuigt onder belasting.
Bij een staalconstructie, bijvoorbeeld een aanbouw met een stalen dakframe of gordingen, gebruiken we zelfborende schroeven die direct in het staal grip vinden. Dat werkt net zo goed als op hout, maar vraagt wel dat de gording op de juiste plek zit: de klemafstand van de felsplaten moet aansluiten op het bestaande stramien, anders schroeft u in het niets. Bij een bestaande staalconstructie die niet voor felsplaten is ontworpen, is het dus zaak om vooraf te controleren of de onderconstructie op de juiste maat ligt of dat er een extra regelwerk bij moet.
Beton komt minder vaak voor bij een aanbouw, maar gebeurt wel, bijvoorbeeld bij een uitbouw met een betonnen dakplaat die verder is opgebouwd met een houten of stalen regelwerk erop. De felsplaten zelf worden dan nooit rechtstreeks in het beton bevestigd; er komt altijd een tussenlaag van hout of staal op waar de klemmen aan vastzitten. Wie dus zegt "we hebben een betonnen dak, kan dat plat met felsplaten erop", moet weten dat er eerst een regelwerk op dat beton komt en dat de felsplaten daaraan bevestigd worden, niet aan het beton zelf.
Het verschil met een compleet nieuw dak is dat de ondergrond bij een aanbouw meestal al vaststaat voordat wij erbij komen. De aannemer heeft de kraalliggers of gordingen al gelegd op basis van de tekening, en onze rol is dan vooral controleren of die ondergrond geschikt is voor blinde bevestiging: vlak genoeg, stijf genoeg, en op de juiste onderlinge afstand voor de felsplaten die worden toegepast. Bij hout is dat zelden een discussie. Bij staal loont het de moeite om dit voor de bestelling door te spreken, want de plaatbreedte van 475 mm werkend moet logisch samenvallen met de gording, anders krijgt u klemmen die in de lucht hangen.
Het punt waar wij bij een aanbouw echt op letten, is niet het dakvlak maar de kop van het dak: de plek waar de nieuwe felsplaten tegen de bestaande gevel van het hoofdgebouw aankomen. Die gevel is er al, is niet gebouwd met het idee dat er ooit een aanbouw tegenaan zou komen, en heeft vaak een oppervlak dat niet meewerkt: gepleisterd metselwerk, een verouderde spouwmuur, of een gevel met een uitstekende plint die het opgaand werk in de weg zit.
Bij een plat of licht hellend dak van de aanbouw moet het water bij die gevel omhoog worden opgevangen met opgaand werk, meestal een stalen randstrook die tegen de gevel omhoog komt en daar mechanisch en waterdicht wordt aangesloten. Is de gevel van steen of stucwerk, dan werken we met een inkassing of een aftimmering die het opgaand werk vasthoudt; er wordt niet zomaar tegen het stucwerk aangeklemd, want dat geeft na een paar jaar een haarscheurtje waar water achter kan trekken. Bij een houtskeletbouw gevel is dat weer anders: daar is vaak al een gevelbekleding die eerst plaatselijk open moet om de aansluiting droog te krijgen.
Een voorbeeld uit de praktijk: een uitbouw aan de achterkant van een jaren zeventig woning, met een bestaande spouwmuur die aan de onderkant een verspringing had door een oude vensterbank. De felsplaten zelf, op een houten onderconstructie, waren geen enkel probleem. Het opgaand werk moest daar echter in twee etappes worden gezet omdat de gevel niet één rechte lijn was, met een extra overgangsstuk dat op de bouwplaats is aangepast. Zonder die aanpassing had het water bij regen achter de plint van de gevel kunnen lopen in plaats van ervoor.
Dit is dus het moment waarop wij aanraden om vóór de bestelling van de felsplaten te kijken naar de staat en de vorm van die bestaande gevel, liever dan pas op de bouwplaats. Een tekening van de aansluiting, ook al is het een schets met een paar maten, helpt ons om te zien of het standaard opgaand werk volstaat of dat er iets op maat gemaakt moet worden. Onze platen worden op de millimeter gewalst, dus een afwijkende maat aan de gevelzijde is geen probleem om te leveren; het is vooral een zaak van vooraf weten wat er nodig is.
Soms wordt gevraagd of de felsplaten van de aanbouw gewoon tegen de bestaande gevelbekleding aan kunnen worden gezet zonder die open te maken, om kosten te besparen. Dat raden we af als die gevelbekleding zelf al vocht doorlaat of als er geen goede overlap te maken is met het nieuwe opgaand werk. Een tijdelijke oplossing die er droog uitziet maar geen echte waterkerende aansluiting heeft, geeft na een paar jaar precies op die plek een lekkage, en die is dan lastiger te vinden omdat hij niet in het dakvlak zelf zit maar erachter, in de constructie van het huis.
Als de onderconstructie van uw aanbouw al vaststaat, hout, staal of beton met regelwerk, kunnen wij op basis van een foto of tekening aangeven welke bevestiging past en welke platbreedte praktisch is. Belangrijker is vaak de aansluiting op de bestaande gevel: geef bij het contact aan wat voor gevel dat is en hoe die daar precies oploopt, dan kijken wij mee of het standaard opgaand werk voldoet of dat er iets op maat bij moet. Dat meedenken op tekening kost niets.