Klikzink
Een aanbouw die tegen bomen aan staat, of eronder, heeft een ander dak nodig dan een aanbouw op een open plek. Niet omdat het materiaal anders zou moeten zijn, maar omdat de plek onder de bomen andere dingen met het dakvlak doet dan de meeste mensen vooraf bedenken. Blad valt in de goot, mos zet zich op de koude zijde, en het vlak blijft na regen langer vochtig omdat de zon er minder bij komt. Dat is geen weerprobleem in algemene zin, het is een gevolg van de specifieke plek van dit gebouw. En het raakt vooral één onderdeel: de aansluiting op de bestaande gevel van het hoofdgebouw, niet het dakvlak zelf.
Blad dat in de goot blijft liggen, houdt vocht vast tegen de rand van het dak. Bij een felsplaat is dat op zichzelf geen probleem: het materiaal is verzinkt staal met een coating van 50 micrometer, en een paar weken natte bladeren tegen de rand doen het paneel niets. Waar het wel toe leidt, is dat de afwatering trager wordt als niemand de goot schoonhoudt. Bij een dakhelling van zes graden, het minimum waarop wij felsplaten toepassen, loopt water al niet hard weg. Combineer dat met een dichtgeslibde goot en er kan tijdelijk water blijven staan op de onderste rij platen. Dat is te verhelpen door de goot een paar keer per jaar te legen, niet door een ander dak te kiezen.
Mos is een ander verhaal, en dat verhaal is vooral relevant op de noordzijde van een aanbouw die in de schaduw van bomen staat. Mos zelf tast verzinkt staal met deze coating niet aan; het zit erop, niet erin. Het probleem is dat een bemoste plaat een vochtig laagje vasthoudt dat de plaat langzamer laat drogen. Op een dakvlak dat toch al weinig zon krijgt omdat de bomen het licht wegnemen, betekent dat een oppervlak dat feitelijk het grootste deel van het jaar vochtig blijft. Voor de plaat zelf maakt dat niets uit zolang de coating intact is. Voor de klemmen onder de fels, die de platen blind bevestigen, geldt hetzelfde: ze zitten verzonken en droog vocht raakt ze niet aan. Waar mos wel toe leidt, is een dakvlak dat er donkerder en vuiler uitziet dan een vlak in de zon. Wie dat niet wil, kan periodiek schoonvegen; noodzakelijk voor de levensduur van het dak is het niet.
Wat bij een aanbouw tussen de bomen aantoonbaar meer aandacht verdient dan bij een aanbouw op een open erf, is de plek waar het nieuwe dak tegen de bestaande gevel aankomt. Dat is niet gevolg van de bomen zelf, maar van de plek waar zo'n aanbouw meestal staat: aan de achterkant, tegen een muur die al jaren staat en waarvan de originele loodslabben, de voegen en de aansluitdetails niet gemaakt zijn met het idee dat er ooit een nieuw dak tegenaan zou komen. Onder bomen komt daar een extra factor bij: takken en bladeren zoeken precies die hoek op, tussen gevel en dakvlak, waar wind ze niet wegblaast. Daar hoopt zich organisch materiaal op, en daar blijft het vocht het langst staan.
Bij felsplaten lossen we die aansluiting op met een opstaande fels langs de gevel, afgewerkt met een gevelaansluiting die onder de bestaande gevelbekleding of het pleisterwerk doorloopt. Dat werkt goed zolang de bestaande gevel dat toelaat: een stenen muur met een goede spouw, een houten gevel met voldoende overlap. Het wordt lastiger bij een gevel die al gebrekkig is afgewerkt op de plek waar de aanbouw tegenaan komt, bijvoorbeeld een oude aftimmering met een verrot stuk hout net op hoogte van de nieuwe aansluiting. In dat geval is het probleem niet het nieuwe dak, maar de staat van de bestaande gevel op die ene plek. Wij kunnen daar op tekening in meedenken en de aansluitdetails afstemmen op wat er al staat, maar als de gevel zelf niet deugt, verandert een nieuw dak dat niet. Dat is dan eerst een klus voor de aannemer aan de gevel, niet aan het dak.
Aanbouwen die tussen bomen staan, hebben vaak een beperkter werkgebied dan een vrijstaand bijgebouw: er is minder ruimte om met platen te zwaaien, en soms hangt er een tak precies op de plek waar een lange plaat aangevoerd zou moeten worden. Felsplaten worden op maat gewalst, van 450 tot 8000 millimeter op de millimeter, en dat biedt wat ruimte om de platlengte af te stemmen op wat er praktisch aan te voeren is zonder dat er extra dwarsnaden nodig zijn. Dat is geen unieke eigenschap van deze plek, maar het is wel iets waar het bij een dak onder de bomen vaker op aankomt dan bij een open plek: de aanvoerroute over het erf, tussen de stammen door, bepaalt soms mee welke platlengte praktisch is.
Het materiaal is ook koud vouwbaar tot -15 graden, wat bij aanbouwen die pas in het najaar of de winter worden aangepakt, wanneer de bomen kaal zijn en de bouwplaats bereikbaarder is, geen aparte voorbereiding vraagt. Dat de bomen in die periode geen blad hebben, maakt de aanvoer overigens makkelijker dan in de zomer; wie de keuze heeft, plant het werk daarom liever in het blote seizoen.
Het is de moeite waard om ook te zeggen wanneer dit allemaal niet aan de orde is. Staat de aanbouw op enige afstand van de kruinen, zodat er geen blad rechtstreeks op het dak valt en de zon er nog gewoon bij komt, dan gedraagt het dakvlak zich niet anders dan elders. Mos op verzinkt staal met deze coating ontstaat pas bij aanhoudende schaduw en vocht, niet bij een boom die vijftien meter verderop staat. En de aansluiting op de gevel is precies even kritisch bij een aanbouw in de volle zon als bij een aanbouw in de schaduw: de bomen veranderen niets aan hoe je een fels tegen een bestaande muur afwerkt, ze veranderen alleen hoe snel er vuil in die aansluiting terechtkomt.
Als u een aanbouw tussen bomen overweegt of het dak ervan wilt vervangen, is het antwoord op de vraag wat er anders moet meestal niet het dakvlak, maar de aansluiting op de bestaande gevel en de staat daarvan op die specifieke plek. Wij denken op tekening mee over die aansluiting, kosteloos, en leveren de platen op de lengte die past bij de ruimte die u op het erf beschikbaar heeft. Stuur ons een situatietekening of een paar foto's van de bestaande gevelaansluiting, dan kijken we mee naar wat daar wel en niet kan.